کمپلکس اولترامافیک- مافیک سیخوران در پهنه ساختاری سنندج- سیرجان قرار دارد و شامل واحد هارزبورژیت و دونیت پورفیروکلاستیک و واحد کومولاهای گابرویی لایه ای است. با مطالعه ریزساختارها و ویژگی های ژئوشیمی سرپانتینیت هایی از هارزبورژیت ها و دونیت ها درک بهتری از فرایندهای سرپانتینی شدن و جایگیری این کمپلکس به دست می آید. بر پایه این مطالعه سه نوع ریزساختار شامل ریزساختار حالت جامد دما بالا که بیشتر در بخش شمال خاوری واحد دونیت پورفیروکلاستیک دیده می شود، ریزساختار حالت جامد دما پایین که در بخش شمال خاوری و مرکزی دونیت ها و هارزبورژیت ها گسترش یافته و ریزساختارهای ساب میلونیتی و میلونیتی بیشتر در بخش هارزبورژیتی گسترش دارند، شناسایی شد. همچنین ریزساختارهای رگه ای نیز در بخش میلونیتی و ساب میلونیتی دیده شده اند. رگه های مطالعه شده در اثر دو فرایند 1) انحلال و 2) بسته شدن شکاف (Crack-Seal) تشکیل شده اند. دگرشکلی ها بیشتر در نمونه های مجاور گسل آشین متمرکز بوده است. سیال های گرمابی سبب سرپانتینی شدن و تحرک آهن و عناصر دیگر از کانی های فرومنیزیم در پریدوتیت اولیه شده اند. سرپانتینیت ها محدوده SiO2 (38.8-41.7Wt%) و تهی شدگی از Al2O3 (0.1-1.3) و CaO (0.3-0.9) نشان می دهند. تهی شدگی از اکسید کلسیم و آلومینیم و غنی شدگی از کروم و نیکل نشان‍دهنده سنگ مادر دونیت یا هارزبورژیت گوشته ای تهی شده است و آنها در نمودار Cr-TiO2 در منطقه فرافرورانش قرار گرفته اند.

سه چندریخت سرپانتین (لیزاردیت، کریزوتیل و آنتی گوریت) در سرپانتینیت های آمیزه ی افیولیتی جنوب صحنه وجود دارد. لیزاردیت با ساختار ورقه ای در زمینه ی پریدوتیت ها دیده می شود، در حالی که آنتی گوریت به صورت تیغه ای روی لیزاردیت رشد یافته و گسترش کریزوتیل به صورت رشته های شفاف و طلایی، فقط محدود به شکاف های ریز است. سنگ های پریدوتیتی این منطقه براساس درجه سرپانتینیتی شدن، به سه گروه تقسیم شده اند: پریدوتیت های نسبتاً (کمتر از 50 درصد) سرپانتینیتی شده، پریدوتیت های که دستخوش 50 تا 90 درصد فرآیند سرپانتینیتی شدن شده اند و پریدوتیت های کاملاً (بیش از 90 درصد) سرپانتینیتی شده. براساس شواهد بافتی و روابط جانشینی، رویداد سرپانتینیتی شدن طی شش مرحله صورت گرفته است. فرایند سرپانتینیتی شدن با پیدایش لیزاردیت از دگرسانی کف اقیانوس شروع شده و در مرحله جایگزینی توده افیولیتی با تبلور آنتی گوریت ادامه داشته است. بر اساس روابط زمانی، ویژگی های ظاهری و نوع کانی پرکننده، در پریدوتیت های سرپانتینیتی صحنه چهار نسل رگه (V1-V4) شناسایی شده اند. رگه های V1 قدیمی ترین و رگه های نسل V4 جوان ترین هستند. ترکیب شیمیایی سرپانتین های مورد بررسی بر ضلع MgO-SiO2 و بین فورستریت و انستاتیت در گستره سرپانتین قرار می گیرند.

هر سه چندریختی سرپانتین (لیزاردیت، کریزوتیل و آنتی گوریت) در سرپانتینیت های آمیزه افیولیتی بافت دیده می شوند و از نظر بافت و ترکیب شیمیایی، تفاوت هایی با یکدیگر دارند. لیزاردیت با ساختار ورقه ای در زمینه پریدوتیت ها دیده می شود، در حالی که آنتی گوریت به صورت تیغه ای در رگه ها یا در محل زون های برشی تشکیل شده و گسترش کریزوتیل به صورت رشته های شفاف و طلایی، فقط محدود به شکاف های ریز است. پریدوتیت های منطقه، بر اساس درجه سرپانتینیتی شدن به سه گروه پریدوتیت های نسبتا سرپانتینیتی شده (حداکثر 50 درصد)، پریدوتیت های بیشتر سرپانتینیتی شده (90-50 درصد) و پریدوتیت های کاملا سرپانتینیتی شده (100-90 درصد) تقسیم می شوند. سه مدل برای سرپانتینیتی شدن الیوین در سرپانتینیت های منطقه، تشخیص داده شدند. مدل اول، سرپانتینیتی شدن در پیرامون دانه های الیوین و باقی ماندن الیوین سالم در وسط که در پریدوتیت های نسبتا سرپانتینیتی شده منطقه، گسترس یافته است. مدل دوم، گسترش سرپانتینیتی شدن دوباره در الیوین های باقی مانده از مدل اول و مدل سوم، و گسترش سرپانتینیتی شدن تا از بین رفتن کامل دانه های الیوین. مدل دوم و سوم در پریدوتیت های بیشتر سرپانتینیتی شده و پریدوتیت های کاملا سرپانتینیتی شده منطقه، دیده می شوند. به نظر می رسد که لیزاردیت و کریزوتیل موجود، محصول دگرسانی استاتیک وابسته به محیطی مانند کف اقیانوس هستند، در حالی که آنتی گوریت های تیغه ای، از دگرگونی دینامیکی شکل گرفته اند. ممکن است تشکیل آنتی گوریت وابسته به فرورانش پوسته اقیانوسی نائین بافت و بسته شدن آن، به فرارانش پریدوتیت های سرپانتینیتی شده در زمان های بعدی وابسته باشد، اما لیزاردیت و کریزوتیل، احتمالا پیش از بسته شدن اقیانوس کوچک نائین-بافت تشکیل شده اند.

مجموعه افیولیتی پیرانشهر در شمال غرب شهرستان پیرانشهر در استان آذربایجان غربی واقع شده است. سنگ های متاپریدوتیت در این منطقه بر اساس مطالعات پتروگرافی، کانی شناسی و مشاهدات بافتی، در دو گروه پریدوتیت های سرپانتینی شده و سرپانتینیت ها دسته بندی شده اند. انواع سرپانتینیت ها بر اساس نوع پلی مورف های سرپانتین و بافت در سه زیر گروه دسته بندی شده اند: الف) سرپانتینیت های حاصل هیدراسیون که بیش تر حاوی پلی مورف های دما پایین سرپانتین (کریزوتیل و لیزاردیت) با بافت های سودومورفی غالب غربالی و بستایت است؛ ب) سرپانتینیت های دگرگونی دارای آنتی گوریت (پلی مورف دما بالای سرپانتین) با بافت غالب به هم نفوذ کرده (interpenetrative) که در شرایط درجه دگرگونی به نسبت بالاتر تشکیل شده اند و ج) سرپانتینیت های لیستونیتی که دارای سرپانتین و کلریت به همراه مقادیر بالایی از کانی های کربناته با بافت برشی است. به منظور شناسایی انواع پلی مورف های سرپانتین در سنگ های مورد مطالعه از طیف سنجی رامان و داده های تجزیه ریزکاو الکترونی استفاده شده است. تشکیل پلی مورف های دما پایین سرپانتین در سرپانتینیت های حاصل هیدراسیون به احتمال زیاد مرتبط با دگرسانی درجای پوسته اقیانوسی بوده است. در صورتی که ظهور آنتی گوریت (پلی مورف دما بالای سرپانتین) در سرپانتینیت ها را می توان به دگرگونی های ناحیه ای مرتبط با فرورانش پوسته اقیانوسی و بسته شدن آن نسبت داد. آمفیبول از نوع ترمولیت، کلریت با ترکیب پیکنوکلر و کلینوکلر و اسپینل غنی از آهن از کانی های مهم دگرگونی در سرپانتینیت های دگرگون شده دارای آنتی گوریت است. دما و فشار دگرگونی تشکیل این سنگ ها بر اساس واکنش های تعادلی ترموکالک به ترتیب 550 درجه سانتیگراد و فشار 7 کیلوبار محاسبه شد. پروتولیت متاپریدوتیت های پیرانشهر بر اساس ترکیب نورماتیو اولیوین، اورتوپیروکسن و کلینوپیروکسن، هارزبورژیت و کمتر لرزولیت تعیین شد. مقادیر بالای MgO و مقادیر به نسبت پایین CaO و Al2O3 در ترکیب سنگ کل سنگ های مورد مطالعه ویژگی افیولیتی آنها را نشان می دهد. با در نظر گرفتن موقعیت مکانی افیولیت های پیرانشهر در انتهایی ترین بخش شمال غربی کمربند افیولیتی زاگرس شاید به توان تشکیل سرپانتینیت های حاصل هیدراسیون و سرپانتینیت های آنتی گوریت دار را به ترتیب مرتبط با دگرسانی استاتیک کف اقیانوس و دگرگونی های دینامیکی مرتبط با فرورانش و بسته شدن اقیانوس نئوتتیس در نظر گرفت.

میزان چربی کل ماهی کپور معمولی ، 2/13 درصد بود که جزء ماهیان با چربی بالا دسته بندی می شود. این مقاله، ماهی کپور معمولی را فیله نموده و به مدت 5 دقیقه در عصاره آبی استخراج شده از برگ دارواش (Viscum album L.) به روش پرکولاسیون به عنوان آنتی اکسیدان طبیعی به نسبت های 1، 2 و 4 % غوطه ور گردید، پس از آبگیری فیله ها در شرایط آزمایشگاه، در داخل فیلم های نایلونی قرار گرفته و در یخچال (1C±º 4) نگهداری شد. سپس ارزیابی عصاره به لحاظ بازده استخراج، ترکیبات فنولی و فلاونوئیدی و مهار رادیکال آزاد (DPPH) انجام شد و کیفیت فیله های نگهداری شده در یخچال در فواصل زمانی 0، 4، 8، 12، و 16 روز با آزمون های مقادیر پراکسید (PV)، عدد آنیزیدین (AV)، تیوباربیتوریک اسید (TBA)، اسید های چرب آزاد (FFA) و مقدار توتکس (TOTEX) مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج بازده استخراج، ترکیبات فنولی، ترکیبات فلاونوئیدی و مهار رادیکال آزاد، به ترتیب 23/5 درصد، mgGA/g E 4/62، mg QE/g E 71/34 و 2/78 درصد بود همچنین مقادیر PV، TBA، FFA، AV و TOTEX در تیمار 4 درصد عصاره بعنوان بهترین تیمار در روز 16 آزمایش به ترتیب (meq g O2/kg Fat) 42/3، (MDA/kg Fat) 55/1، (OA%) 85/0، 67/4 و 51/11 گزارش شد. با توجه به این نتایج، می توان از عصاره آبی دارواش با غلظت 4 درصد برای تأخیر اکسیداسیون چربی در کپور معمولی پرورشی استفاده نمود.

مقاله پژوهشیمقدمه: عفونت های واژینال مادران در زمان بارداری، می تواند یک تهدید برای سلامت جنین و همچنین باعث افزایش شانس رخداد سقط جنین باشند. هدف از مطالعه ی حاضر، بررسی توزیع فراوانی استرپتوکوکوس آگالاکتیه در ترشحات واژن زنان با سابقه ی سقط جنین در مقایسه با گروه شاهد بود.روش ها: در این مطالعه ی توصیفی- تحلیلی، مجموعاً 220 نمونه از ترشحات واژن زنان دچار سقط جنین و شاهد جمع آوری گردید. شناسایی جدایه های باکتریایی با استفاده از کشت و روش های بیوشیمیایی انجام شد. سپس آزمون آنتی بیوگرام جدایه ها به کمک روش انتشار دیسک در آگار کربی بائر انجام گرفت.یافته ها: در مطالعه ی حاضر، 20 جدایه استرپتوکوکوس آگالاکتیه (3/64 درصد در گروه شاهد و 14/54 درصد در گروه مبتلا به سقط) از نمونه های ترشحات واژن جداسازی گردید. جدایه ها بالاترین حساسیت را به آنتی بیوتیک های سفتریآکسون (30 میکروگرم) و ونکومایسین (30 میکروگرم) و بالاترین مقاومت را به کلیندامایسین (2 میکروگرم) و تتراسایکلین (30 میکروگرم) داشتند. بر اساس نتایج مشخصات دموگرافیک بیماران، بیشترین فراوانی سقط جنین به گروه های خونی + Aو +B تعلق داشت. عفونت ادراری در 55 درصد، کمبود ویتامین D در 60 درصد، و استرس منجر به سقط در 75 درصد از زنان عفونی با استرپتوکوکوس آگالاکتیه بود.نتیجه گیری: استرپتوکوکوس آگالاکتیه در واژن زنان با سابقه ی سقط جنین، 5/3 برابر شایع تر از زنان سالم، مشاهده گردید. عواملی از جمله استرس بالای بیماران، کمبود سطح ویتامین D و عفونت های مکرر ادراری در دوران بارداری می تواند منجر به افزایش احتمال خطر سقط جنین در زنان شود. بیشترین مقاومت ها در گروه های آنتی بیوتیکی بتالاکتام (پنی سیلین)، ماکرولیدها (اریترومایسین)، لینکوزآمیدها (کلیندامایسین)، و تتراسایکلین مشاهده شد.

پریدوتیت های گوشته ای از واحدهای سنگی تشکیل دهنده افیولیت نایین هستند که در بیشتر رخنمون ها دگرسان و سرپانتینی شده اند. پریدوتیت های گوشته ای دره ده به صورت توده منفرد در خاور افیولیت نایین رخنمون دارند. پریدوتیت های این منطقه عبارتند از: لرزولیت (شامل کانی های الیوین (فورستریت)، کلینوپیروکسن (اوژیت)، ارتوپیروکسن (انستاتیت)، کروم اسپینل، سرپانتین (کریزوتیل، لیزاردیت و آنتی گوریت)، تالک، کلریت، ترمولیت و الیوین دگرگونی)، هارزبورگیت (شامل کانی های الیوین جانشینی، ارتوپیروکسن، کروم اسپینل، اندکی کلینوپیروکسن، سرپانتین، تالک، کلریت و ترمولیت) و دونیت (شامل کانی های الیوین جانشینی، کروم اسپینل، اندکی ارتوپیروکسن، سرپانتین، تالک، کلریت و ترمولیت). شواهد سنگ نگاری بیانگر رویداد یک دگرگونی در حد رخساره آمفیبولیت پس از سرپانتینی شدن و کلریتی شدن مجموعه پریدوتیت های منطقه دره ده است. وجود آثار دگرگونی در هارزبورگیت و دونیت نشان دهنده رخ داد این دگرگونی پس از فرآیندهای مذاب- سنگ در محیط سوپراسابداکشن دیرینه است.

مجموعه افیولیتی کرمانشاه در پهنه ساختمانی زمین ساختی غرب ایران در بخش شمالی روراندگی اصلی زاگرس قرار دارد و بخشی از کمربند افیولیتی بشدت گسیخته کرمانشاه پنجوین محسوب می شود. وجود پهنه چند دگرگونه در منطقه در اصل به توسعه افیولیت ها و جایگیری زمین ساختی آنها وابسته است. برخی از سنگ های دگرگونی موجود در منطقه (یشم و بدل یشم) دارای سختی، وزن مخصوص و تراکم بالا بوده و شامل کانی هایی چون ترمولیت، اکتینولیت، پلاژیوکلاز، کلینوکلر و گارنت گروسولار هستند. سنگ های دگرگونی دربردارنده ترمولیت بسیار متراکم و نفریت موجود در منطقه و نیز سرپانتینیت-های آنتی گوریتی بسیار متراکم موسوم به باونیت، گواهی روشن بر رخداد پدیده فرورانش و رخداد دگرگونی فشار بالا در منطقه هستند. سرپانتینیت های منطقه با مقدار آنتی گوریت و کروم مگنتیت بسیار بالا و نیز افت گرمایی (LOI) نسبتاً کم (1/12-9/10 درصد وزنی) با دگرگونی رخساره شیست آبی دما متوسط تا بالا مشخص می شوند. این شرایط دگرگونی برآمده از سرپانتی شدن پروتولیت های هارزبورژیتی به شدت تهی شده ای است که در اثر ذوب بخشی گسترده (بیش از 15 درصد، مطابق با محیط فرورانشی آبدار) رخ داده اند. گابروها در مجموعه افیولیتی دچار دگرسانی نوع رودنژیتی شده اند، این گابروهای رودنژیتی، در ادامه یک فرایند رودنژیت زدایی را نیز پشت سر گذارده اند.